WB_26_04_3 Marcus 15:37-39 Voor Goede Vrijdag 3 april
Een bijzondere dag Marcus 15:37-39
37Maar Jezus slaakte een luide kreet en blies de laatste adem uit. 38En het voorhangsel van de tempel scheurde van boven tot onder in tweeën. 39Toen de centurio, die recht tegenover hem stond, hem zo zijn laatste adem zag uitblazen, zei hij: ‘Werkelijk, deze mens was Gods Zoon.’
Lees ook:
Lucas 22:57 “ 57Maar hij ontkende het: ‘Ik ken hem niet eens!’”
en Johannes 19:5b “‘Hier is hij, de mens,’ zei Pilatus.”
Uit deze bijbelwoorden komen drie verschillende uitspraken over Jezus naar voren. Zij geven een goede indruk hoe de mensen en misschien ook wijzelf wel met Jezus en de gebeurtenissen van Goede Vrijdag omgaan.
Pilatus stelt Jezus in de eerste plaats voor als mens in deze uitspraak. Er wordt niet over Hem gesproken als Gods Zoon. Jezus wordt alleen maar vernederd omdat Hij graag de ‘De Koning der Joden’ zou willen zijn. Tegelijkertijd blijkt uit de woorden van Pilatus alle menselijke twijfel en de grenzen van het menselijke begrip. En vooral de onbekwaamheid om onzelfzuchtig en rechtvaardig te handelen en te oordelen. Als Pilatus over de mens Jezus spreekt, dan spreekt hij ook over de mens Pilatus en over de mens in het algemeen, namelijk over u en mij.
De geslagen Jezus
In de eerste plaats:
Zou zó de Koning der Joden er uitzien, voor wie Jezus zich uitgegeven zou hebben? Ziet iemand waarvoor de machtigen in het land moeten vrezen en die hun macht betwist, er zo uit?
En dan als achtergrond:
In de geslagen Jezus gaat de profetie van Jesaja in vervulling (Jesaja 53:3): Hij was veracht en wij hebben Hem niet geacht… De geslagen Jezus betaalt voor de schuld der mensen en bevrijdt ze daardoor voor het eeuwige leven, is Levensvorst en daardoor toch Koning, maar zijn Rijk is “niet voor deze wereld”.
De geslagen Pilatus
Hij laat de onschuldige geselen, hij wringt zich in alle mogelijke bochten om geen beslissing te hoeven nemen: “Wat is waarheid?” Daarbij weet hij precies waarom het gaat. Hij wast zijn handen in onschuld, alsof dat helpt! Hij buigt voor de druk van de massa en daarmee verkracht hij het recht en tenslotte vernedert hij zichzelf. Hij is ook een verslagene in de betekenis van een overwonnene, want hij heeft het gezag over de massa en over de wet verloren. Wat hij zegt te zijn, stadhouder van de keizer, kan hij niet zijn. Een voorbeeld van de grenzen van de menselijke macht.
De geslagen mens
In Jezus wordt het beeld van de mens in het algemeen duidelijk. De mens wordt tot zijn eigen vijand. Zo ziet menselijke gerechtigheid eruit in tegenstelling tot het goddelijke genadeaanbod. Jezus belichaamt ook het beeld van de zwakke en kwetsbare mens: er blijft niets over van waardigheid, sterkte, rijkdom… Tenslotte blijft een verslagen schepsel over, aan de dood vervallen.
Lucas 22:57 “Maar hij (Petrus) loochende het en zei: Vrouw, ik ken hem niet”
In de uitspraken van Petrus gaat het in de eerste plaats om hemzelf. In tegenstelling tot Pilatus brengt hij zijn zwakheid tot uitdrukking, doordat hij zijn toevlucht neemt tot een leugen. Hij weet dat Jezus Gods zoon is, hij kent de woorden, daden en het doel van zijn Heer. Maar in het moment van de aanvechting ontbreekt hem de moed Hem te belijden. Daar krijgen de woorden van Jezus: “Zonder mij kunt gij niets doen” een heel eigen betekenis.
Tot een rots wordt men niet door krachtige uitspraken, maar door de ervaring met God en zichzelf. Petrus is niet opgewassen tegen de verwijten en aanklachten van de mensen. Op de resolute manier die hem zo eigen is, beweert hij Jezus niet te kennen. Met één zin werpt hij alles overboord wat hem drie jaar met Jezus verbonden heeft.
Zijn er ook zulke ‘Goede Vrijdagen’ in ons leven, waarop we met één zin, één handgebaar al onze ervaringen met God uitwissen?
Petrus beweert Jezus niet te kennen. In werkelijkheid kent hij zichzelf niet. Hij leert zichzelf kennen – zijn zwakke kanten als: angst, woede, hulpeloosheid, die hem allang vreemd waren, die hij dacht overwonnen te hebben. Goede Vrijdag zou ook voor ons aanleiding moeten zijn onze omgang met Jezus en de gemeente eens vanuit dit aspect te bekijken.
De liefde van Jezus heeft Petrus weer teruggewonnen.
Marcus 15:39 “Waarlijk, deze mens was een Zoon Gods”
De heidense hoofdman kwam tot de uitspraak van ware goddelijke woorden. Eens temeer wordt de goddelijke uitspraak bewaarheid: “Uit de mond van kleine kinderen en zuigelingen hebt Gij lof bereid” (Matteüs 21:16b). Het is de uitspraak van iemand, waarvan men het kan aannemen. Hij is een onpartijdige, die er voor- noch nadeel van heeft.
Zelfs als de mensen tekort schieten (Pilatus en Petrus) houdt God onveranderd aan zijn verlossingsplan vast en blijft Hij werkzaam. Zo is Goede Vrijdag de dag van de goddelijke werkzaamheid, om het even of de mensen het begrijpen, aannemen of verloochenen.
In tegenstelling tot Pilatus en Petrus doet de hoofdman datgene wat men van hem niet verwacht zou hebben. Hij is degene die zich aangesproken voelt door de gebeurtenissen (duisternis, aardbeving) en de houding van Jezus. Hij erkent in Jezus Gods zoon en in zichzelf de behoeftige mens. Hij blijft niet gevangen in zijn opvattingen over de wereld en de mensen. Hij laat zich in beweging brengen. Goede Vrijdag gaat niet ongemerkt aan hem voorbij. De routine wordt doorbroken, de eenvormigheid van zijn bestaan ervaart onverwacht een fundamentele ommekeer tot leven, leven in God.
In wens ons allen deze ervaring van de hoofdman, dat Goede Vrijdag onze routine
(geloofsroutine of zelfs geloofsruïne) doorbreekt en onze blik opnieuw opent voor Gods werkzaamheid, voor onze armoede.
H. Dahmen, Völklingen.
Bericht vervalt automatisch op zondag 3 mei , 2026
